Het is hier een tijdje stil geweest en dat is niet zonder reden natuurlijk. Er is namelijk veel gebeurd in de afgelopen maanden! Zo zijn we in maart oom en tante geworden van een nichtje, hebben we een nieuwe keuken uitgekozen en zijn we begonnen met andere projecten in huis. Maar, de grootste gebeurtenis is toch dat ik zwanger ben en we dus eind januari 2022 een kindje verwachten! Ik ben inmiddels 26 weken zwanger, maar het leek me wel zo leuk om jullie helemaal bij te brengen hoe de afgelopen maanden voor ons waren.

Toen we oom en tante werden van ons nichtje afgelopen maart, besloten dat we niet te lang wilden wachten om proberen zwanger te raken. Het is natuurlijk leuk om nichtjes en neefjes van ongeveer dezelfde leeftijd te hebben en we hadden sowieso al een kinderwens. Maar, we zijn er ook bewust van dat het krijgen van een kindje niet 1,2,3 gebeurd. Dus, besloten we in het voorjaar te beginnen met proberen met de hoop dat ik eind dit jaar misschien al zwanger zou zijn. Nou, dat ging toch wat anders. In positieve zin! Een paar dagen na mijn eisprong begon ik al wat zwangerschapssymptomen te krijgen. Ik durfde nog niet enthousiast te worden, omdat ik nog een paar dagen moest wachten met testen. Uiteindelijk konden we niet meer wachten met testen, want ik begon steeds meer kwaaltjes te krijgen die typerend zijn voor het begin van een zwangerschap. Dus, 10 dagen na mijn eisprong toch maar een test gedaan. En ja wel hoor, er was een vaag lijntje te zien! We wisten dat gelijk nog een test doen weinig zin had, dus hebben we braaf gewacht tot de dag dat ik ongesteld zou moeten worden. Op die test was er echt een duidelijke positieve lijn te zien.

 

Yaay, ik ben zwanger! En nu? Op dat moment wisten alleen twee vriendinnen van mij dat ik zwanger ben omdat we de prille zwangerschap stil wilden houden voor onze familie. Die vriendinnen wisten ook niet wat ik moest doen, dus ik kwam via mijn huisarts erachter dat ik een verloskundige praktijk moest gaan zoeken. Gelukkig konden we terecht bij een fijne verloskundige en we maakte gelijk een afspraak voor de eerste echo. De bekende ‘two week wait’ duurt lang, maar de paar weken tot de eerste echo duren nog langer. Mijn misselijkheid werd met de week oncomfortabeler en ik was ook veel moe. Ik had ook weinig eetlust, wat ik heel frustrerend vond want ik wou zo gezond mogelijk eten voor het groeiende kindje in mijn buik. Gelukkig kregen we een positieve echo te zien toen ik bijna 8 weken zwanger was.

 

Hoe we de zwangerschap aankondigde aan familie

Het werd steeds moeilijker om mijn zwangerschap te verbergen voor familie. Rindert en ik waren dus ook maar al te blij dat onze 12 weken echo positief was, want dat betekende dat we ons nieuws konden vertellen! Na de 12 weken echo zijn we echofoto’s gaan printen bij de Hema, haalde we wat lekkers voor bij de koffie op en zijn we richting Rindert zijn ouders gegaan. We hadden gezegd dat we ons spontane bezoekje met lekkers was bedoeld als bedankje voor het kluswerk die Rindert’s vader voor ons had gedaan. Na dat het gebakje en de koffie op waren, gaven we nog een cadeautasje met een fotolijstje met de echofoto erin. Natuurlijk volgde er een emotionele reactie en hebben we een foto van Rindert’s ouders en de echofoto in de familie WhatsApp groep gedeeld. Allemaal leuke reacties natuurlijk en zo wist Rindert’s kant van de familie ons baby nieuws. Nu mijn familie nog.

We hadden al een idee van hoe we het aan gingen kondigen, want mijn stiefvader was dat weekend jarig. Mijn stiefvader houdt van gitaren en heeft een hele collectie in huis. Maar, een kindergitaartje ontbrak nog in zijn collectie. Als cadeau gaven wij dus een kindergitaartje en vervolgens een kaartje met de echofoto erin. De reacties van mijn familie waren hilarisch als ik erop terugkijk. Mijn moeder had al een vaag vermoeden en reageerde super emotioneel. Mijn stiefvader reageerde super enthousiast, maar niemand had gezegd ”Oh! Je bent zwanger!” Dus mijn broertje en oma hadden geen idee waarom mijn moeder ineens aan het huilen was en mijn stiefvader enthousiast aan het rond springen was. Uiteindelijk viel het kwartje bij mijn broertje en die heeft toen een tijdje voor zich uitgestaard om het nieuws dat hij oom wordt op zich in te laten werken. Mijn oma had het pas later door. Mijn moeder was naast haar gaan zitten en liet haar de echofoto zien. Het eerste wat mijn oma zei was ”Oh!! Ze krijgen een puppy?” Wij allemaal verbaast, en probeerde uit te leggen dat ik zwanger ben. Mijn oma is best wel doof en eigenwijs, dus ze bleef nog een tijdje bij het puppy verhaal. Blijkt dus dat mijn tante haar een echofoto had laten zien van hun puppy. Uiteindelijk had ze door dat Rindert en ik een mensen baby verwachten en niet een honden baby. Nou, oma helemaal blij want ze krijgt eindelijk (ik ben haar oudste kleinkind en ik ben 27, dus zo eindelijk is het niet, maar oké) een achterkleinkind. Kort daarna kwam de rest van de familie aan en konden we hun het leuke nieuws ook vertellen.

De 20 weken echo

Twee maanden later hadden we de 20 weken echo en dat was wel heel erg speciaal. In alle echo’s daarvoor konden we al zien dat onze baby lekker actief is en ik had ook al het één en ander kunnen voelen. Maar, tijdens de 20 weken echo had de echoscopiste best wel wat moeite omdat de baby zo veel bewoog. Gelukkig is dat geen negatief iets en hebben we alles kunnen zien wat er gezien moest worden. We willen nog niet weten of we een meisje of jongen krijgen en gelukkig is dat ook nog een verrassing voor ons. Een week later hadden we een afspraak bij onze verloskundige en daarna zouden we naar mijn ouders in Deventer gaan en daar het weekend logeren. Op die dag waren we ook 4 jaren samen, dus al met al hadden we een leuke dag op de planning. Dat Rindert van plan was om er een speciale dag van te maken, had ik niet door.

Verloofd!

Toen we weggingen naar de verloskundige, miste we net een bezorger die een boeket kwam bezorgen. Gelukkig konden we via onze deurbel vragen of hij het voor de deur wou achterlaten, dus het boeket wachtte op ons toen we thuiskwamen. Toen we eenmaal thuis waren kon ik het boeket bekijken en het was een prachtig herfstboeket. We moesten onze spullen voor het weekend nog inpakken en ik wou daarmee bezig gaan nadat ik Rindert had bedankt voor het prachtige boeket. Rindert wees me erop dat er ook nog een kaartje bij het boeket zat en ik dacht dat er gewoon een lief kaartje voor ons 4-jarig samen zijn bij zat. Bleek er ”Ik wil je iets vragen” op te staan. Ik draaide me om en daar zat Rindert op één knie met een ringdoosje in zijn hand. We waren sowieso al van plan om te trouwen voor de komst van ons kindje, maar dat hij me echt ten huwelijk zou vragen wist ik niet. Ik antwoordde natuurlijk ja op Rindert zijn huwelijksaanzoek.

Inmiddels hebben we onze trouwringen uitgekozen en besteld. Zijn we in ondertrouw gegaan en zijn we druk aan het plannen. We houden het heel klein en trouwen voor nu alleen in het gemeentehuis. We zijn van plan om over een paar jaren een groot feest te geven en dan ook voor de kerk te trouwen. Tegen die tijd is onze baby geen baby meer (misschien is er dan zelfs al een broertje of zusje bij) en kan ons kindje onze ‘grote bruiloft’ ook echt meemaken.

Dus, zo zagen on ze afgelopen maanden er uit! Nou ja, in grote lijnen dan. Om nu iedere baby aankoop, of zwangerschapskwaaltje vind ik ook iets te veel van het goede. Dit artikel is ook al vrij lang, langer dan ik had verwacht in ieder geval. Er is natuurlijk ook veel gebeurd en er gaat ook nog veel gebeuren. Daarom heb ik ‘Het Happy Pumpkin Dagboek’ ook verzonnen. Zo kunnen we onze persoonlijke avonturen hier delen en hebben we zelf ook iets om op terug te kijken.