We zijn er allemaal wel over eens dat 2020 een raar jaar is om op terug te kijken. 2020 was een jaar van stress, verdriet, verlangen en teleurstelling. 2020 was ook een jaar van klein geluk. Rindert en ik zijn bijvoorbeeld nog dichter naar elkaar toe gegroeid en zijn huis voelt nu echt als ons thuis. 2020 was een jaar waarin ik veel over mezelf heb geleerd. Ik heb een nog duidelijker beeld van wat ik belangrijk vind in het leven en hoe ik mijn leven wil leven. In deze blogpost neem ik je mee wat 2020 mij heeft geleerd.

Ik heb meer geduld voor mezelf

Hoe hard ik ook probeer om het mezelf af te leren, ik heb nog steeds perfectionistische trekken. Ik kan heel erg hard voor mezelf zijn en wil ook het beste uit mezelf halen. Daar is niks mis mee, maar het moet wel gezond blijven. In het afgelopen jaar ben ik een stukje verder gegroeid om een zachter beeld naar mezelf te hebben. Ik heb nog een lange weg te gaan en ik hoop daarin ook te groeien in 2021. Ik word bijvoorbeeld nog steeds gefrustreerd wanneer iets niet lukt en stel ook nog hoge eisen aan mezelf. Wat mij het meeste helpt om niet te perfectionistisch met mezelf om te gaan, is om geduld met mezelf te hebben. Mezelf echt de tijd te geven om projecten uit te voeren en om gedetailleerd te werk te gaan. En als het dan niet lukt? Dan kan ik het altijd nog een keer proberen, want 9 van de 10 keer is daar ruimte voor.




Het is makkelijker geworden om mijn emoties te communiceren

Ik was ook goed in het verbergen van mijn emoties naar anderen. Inmiddels vind ik het mijn energie niet waard om constant een masker te dragen, maar mijn emoties verbaal communiceren vind ik nog wel lastig. Dit komt waarschijnlijk deels door mijn culturele opvoeding en ook omdat ik altijd het gevoel had dat er geen ruimte was voor mijn emoties. Ik denk ook dat het deels komt doordat ik iemands gemoedsstand heel goed kan aanvoelen en ik het dus vanzelfsprekend vind dat anderen dat dan ook bij mij kunnen doen. Dat is natuurlijk niet het geval en ook niet eerlijk om van iemand te verwachten. Stapje voor stapje begint het steeds makkelijker te worden om mijn emoties verbaal naar Rindert te communiceren. Ik vind het nog steeds lastig om dat niet zonder schuldgevoel te doen, maar het begin is er.

Koken moet een rust moment zijn voor mij

Ik kan er echt van genieten om lekker te koken voor anderen. Liefde gaat bij Rindert en mij echt door de maag. Ookal konden we geen etentjes organiseren dit jaar, we kozen er daarom wel bewust voor om iedere maaltijd lekker te eten. Ik heb dus veel in de keuken gestaan de afgelopen maanden. Ik merk dat ik echt tot rust kan komen als ik mezelf de tijd geef om in alle rust te koken. Als ik dat niet doe, word ik geïrriteerd en is het eten op tafel zetten een strijd. Daarom maak ik van koken echt een moment om naar uit te kijken. Een moment om de opbouwende spanning van alle nieuwsberichten los te laten.

Toen Rindert en ik 3 jaar samen waren (september)

Iets om naar uit te kijken maakt het leven leuker

Dit geldt natuurlijk voor ieder jaar, maar in 2020 heb ik toch meer kunnen genieten van kleine ingeplande momenten. Momenten zoals naar een toko in Groningen (ik mis dat zo erg hier in Drachten) gaan om daar ingrediënten te halen voor Indische lekkernijen. Om vervolgens in de weken daarna allemaal recepten te testen zodat ik zeker wist welke ik ging maken voor de kerstcadeau doosjes voor mijn schoonfamilie. En dan het moment supreme van het maken van de uit te delen koekjes en om ze tot slot te geven. Dat soort momenten hebben dit rare jaar toch een gelukkig jaar gemaakt.

In 2021 wil ik mijn lessen van 2020 doorzetten. Ik wil nog meer groeien in het emotioneel ruimte innemen. Dat het communiceren van mijn emoties nog makkelijker wordt en ik mijzelf de ruimte gun. Ik wil nog sterker worden in het beschermen van mijn energie zodat ik de dingen kan doen die ik wil doen en mij daar dan ook niet schuldig bij voelen.

Hier regende het nog niet

Voor nu wil ik je (ook namens Rindert) een voorspoedig en gezond 2021 wensen. Laten we hopen dat 2021 een beter jaar wordt.